Samenwerken. Het is zo'n simpel woord. Maar de praktijk is verre van simpel. Samenwerken vraagt altijd aandacht. Want teams zonder 'gedoe' bestaan niet. Omdat we altijd onszelf meenemen. We spreken soms niet uit wat we vinden of voelen. Omdat we de ander niet willen kwetsen. Of bang zijn dat onze kop eraf gaat. En we er niet meer bij horen. Of afgewezen worden. Herkenbaar? Precies op dít punt hebben we moedige keuzes nodig. Want als je de spanning niet aangaat levert teamcoaching je geen resultaat op. Wat je doel ook is.
Alles wat gaat over reflecteren en de vraag 'doen we de juiste dingen', voelt vaak als vertragen. Dus als oncomfortabel. En hier moeten we doorheen.
Eerlijk gezegd? Wat het oplevert weet je nooit vooraf. Zullen we er daarom maar niet aan beginnen? Dat lijkt me niet. Want dat het iets oplevert staat vast. En het 'Ja' van het team tegen de eigen, helder geformuleerde ontwikkeldoelstelling is een essentieel moment. Hier ligt de pot met goud. Alleen.... hoe het precies gaat uitpakken? Dat gaan we ervaren.
Als we wachten tot iets niet meer spannend is dan zitten we hier volgend jaar nog. Laten we de krokodil samen in de bek kijken. En misschien blijkt deze wel een piepklein hagedisje.